Sanjar - Mahur Şarkı Sözleri ve Detaylar

Sanjar – Mahur şarkı sözleri burada. Sanjar’ın etkileyici ve duygusal parçalarından biri olan Mahur, aşk, ayrılık, ihanet, kırgınlık, özlem ve hayal kırıklığını güçlü sözlerle anlatıyor.

 

Bazı şarkılar vardır, insan sadece dinlemez; içine düşer. Sanjar – Mahur da benim için tam olarak böyle bir şarkı. Daha ilk cümlesinden itibaren insanın içinde bir yerlere dokunuyor. Sanki yıllardır söyleyemediğimiz, kimseye anlatamadığımız bir hikâyeyi biri alıp kelimelere dökmüş gibi. Sanjar’ın bu şarkıda anlattığı şey yalnızca bir aşkın bitişi değil; bir insana inanmanın, güvenmenin, kendini bir başkasında bulmanın ve sonunda kendini yeniden bulmaya çalışmanın hikâyesi.

Sanjar’ın sözlerinde en çok dikkatimi çeken şey, acının süslü bir şekilde anlatılmaması. Burada gerçek bir kırgınlık var. Öyle “ayrıldık, üzgünüm” denilip geçilen bir hikâye değil. İçinde geceleri düşündüren, insanın kendi kendine sorular sormasına neden olan bir taraf var. Çünkü bazı ayrılıklar sadece iki insanı birbirinden ayırmaz; geçmişte yaşanan her güzel anıyı bile sorgulatır.

“Saatim aşka çeyrek kala birden durdu” dediği anda zaten insan kendinden bir şey buluyor. Çünkü hayatımızda bazı insanlar vardır, geldiği anda zamanın akışı değişir. Her şey daha anlamlı gelir. Sonra aynı insan gittiğinde dünya dönmeye devam eder ama senin içinde bir saat durur. Günler geçer, aylar geçer, insanlar değişir ama senin zihninde o an hâlâ aynı yerde kalır.

Sanjar’ın “Yaşadığım bir rüya ve sanki gaflet uykum” demesi de tam olarak o duyguyu taşıyor. Bazen insan yaşadığı şeyin gerçek olduğuna inanmak istemez. Çünkü gerçek olduğuna inanırsa kabullenmek zorunda kalacaktır. O yüzden insan kendini kandırır, “belki düzelir” der, “belki geri döner” der, “belki her şey eskisi gibi olur” der. Ama bazı şeyler eskisi gibi olmaz.

Sanjar - Mahur şarkı sözleri

Saatim aşka çeyrek kala birden durdu 
Yaşadığım bir rüya ve sanki gaflet uykum
Bundan gayrı bir tek umutlarımın katiliyim
Karanlığın ortasında bulacaklar leşimi

Geri döndüremem zaman aldı ne varsa
Başıma tonla bela geldi  bi tek meraktan
Artık sen de istemiyorsun en içten beni
Ben de istemiyorum ama pek içten değil

Sözler dipsiz okyanustan derin
Doğrulmamış belim ta ki duyduğumdan beri
Bu acı hiç değil serin sanki ezelden yeni
Çok Gezen değil de ihaneti çok sezen bilir

Sanki Sarılmıcak bi ton yaram varmış
Gidilmicek yer yok da gelinmeyen vardır 
Sana çıkan yollar ağustosta bile karlı
Gözlerine bakmaksa bir çeşit intihardı

Seninle yol yürümek en başından hataydı
Sahi senin benden önce hiç sevenin olmadı
Bildiğim kadarıyla aynı ayda doğmadık
Ve aynı ayda gökyüzüne ayrı hayal kurmalı

Sorgularım bunu sonra korkularım son bulur
Başka birine yaslanamam fazlasıyla yorgunum
Kendimi sende buldum ama pekte zor bi durum
Gitmeliyim uzaklara kendime bir yol bulup

Heba edildik bi veda edilmeden yenildim
Eski kafam olsa ölüme çağırsan da gelirdim
Bütün mevzu yanındayken ellerini uzatmak
Beni benden olan vurdu tam da buna yenildim

Tek başıma  güvendiğim dağda küskün
Acıya karşı alışkınım yıllarım hep sürgün
Ne sen beni gördün ne ben seni gördüm üzgün
Kahrı çekilmez bi yüzdün kalbin değil düzgün

Bekle henüz hepsi taze hele yarın olsun
Nasılsa attan inip eşeğe binen bi toysun
Kalbi kirli olan nasıl mutlu olsun sonsuz
Sensiz güzel böyle olsunda nasıl olursa olsun 

Buna kader diyemezsin
Belki Rabbim böyle istemiştir bilemezsin
Artık sevseydim öyle kahpe gidemezdin
Üstünde bir leke kaldı  ömür boyu silemezsin

Ve ihanet…

İhanet, ayrılıktan çok daha ağır bir şey. Çünkü ayrılıkta yollar ayrılır ama ihanette insanın güven duygusu parçalanır. Bir daha aynı şekilde inanamazsın. Bir daha birinin söylediği güzel sözleri eskisi kadar kolay kabul edemezsin. Çünkü bir insan sana en güzel cümleleri kurarken bile seni yaralayabiliyorsa, insanın kafasında bütün kelimelerin anlamı değişir.

Sanjar’ın bu şarkısında beni en çok vuran şeylerden biri de “Artık sen de istemiyorsun en içten beni / Ben de istemiyorum ama pek içten değil” sözleri. Çünkü bazen insan “istemiyorum” der ama kalbinin içinde hâlâ “kal” diye bağıran bir taraf vardır. Gurur başka şey söyler, kalp başka. İnsan karşısındakine güçlü görünmeye çalışırken kendi içinde paramparça olabilir.

Belki de aşkın en acı tarafı budur. Sevdiğin insanı hâlâ severken ondan uzaklaşmak zorunda kalmak.

Sanjar’ın anlattığı bu hikâyede insanın yorgunluğu da çok gerçek. “Başka birine yaslanamam fazlasıyla yorgunum” dediği yerde, yeni bir başlangıç yapmanın bile ne kadar zor olduğunu hissediyorsun. Çünkü bazı yaralar varken başka birinin elini tutmak kolay değildir. İnsan önce kendi içindeki enkazı kaldırmak zorunda kalır.

“Kendimi sende buldum” cümlesi ise bence şarkının en ağır taraflarından biri. Çünkü insan bazen sevdiği kişide kendisini bulur. Onunla gelecek kurar, onunla hayal kurar, onunla güler, onunla üzülür. Sonra o insan gidince sadece sevgilini kaybetmezsin; kendinin bir parçasını da kaybetmiş gibi hissedersin.

Sanjar burada aslında “seni kaybettim” demekten çok daha fazlasını anlatıyor. “Seni kaybettikten sonra kendimi nasıl yeniden bulacağım?” sorusunu anlatıyor.

Bir de o “Heba edildik, bi veda edilmeden yenildim” hissi var…

İnsan bazen bir vedayı hak eder. Son bir konuşmayı, son bir açıklamayı, belki sadece “hoşça kal” denmesini… Ama bazı insanlar hiçbir şey söylemeden gider. Arkalarında cevaplanmamış sorular, yarım kalmış cümleler ve insanın zihninde dönüp duran “neden?”ler bırakırlar.

En kötüsü de budur.

Çünkü kapanış olmadığında insan kendi kapanışını yaratmak zorunda kalır.

Belki Sanjar’ın “Mahur”unda da asıl mesele bu: Bir insanın karşısındaki kişiden alamadığı cevabı kendi içinde bulmaya çalışması.

“Tek başıma güvendiğim dağda küskün” derken yalnızlığın ağırlığı hissediliyor. İnsan herkese güvenemez. Hele bir kere güvendiği yerden yara aldıysa, ikinci kez birine sırtını dönmek daha da zorlaşır. Çünkü insanın korkusu yalnız kalmak değil artık; yeniden aynı acıyı yaşamaktır.

Ve sonra şarkı kızgınlaşıyor.

Çünkü insan çok sevdiği zaman kırıldığında, sadece üzülmez. Kızar. Hem karşısındakine hem kendisine kızar. “Nasıl göremedim?”, “Nasıl inandım?”, “Nasıl bu kadar bağlandım?” diye kendini sorgular.

Ama aslında sevmek hata değildir.

Güvenmek de hata değildir.

Hata, o sevgiyi ve güveni hak etmeyen birinin eline teslim etmektir.

Sanjar’ın sözleri tam da burada insana şunu düşündürüyor: Bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil, bize kendimizi öğretmek için giriyor.

Belki o insan hayatından çıkınca her şey bitmiş gibi geliyor. Ama zaman geçtikçe anlıyorsun ki aslında biten sadece bir ilişki değilmiş. Senin eski halinmiş. O insanın yanında olan, her şeyi sorgulamadan kabul eden, sonsuza kadar süreceğine inanan halinmiş.

Sonra başka bir sen çıkıyor ortaya.

Daha sessiz.

Daha temkinli.

Daha yorgun ama daha güçlü.

Ve finaldeki “Buna kader diyemezsin” duygusu da çok ağır. Çünkü bazen insanlar yaptıklarının sorumluluğunu kaderin üzerine bırakmak ister. “Demek ki böyle olacakmış” demek kolaydır. Ama bazı yaraların adı kader değildir. Bazı yaraların adı seçimdir. Bazı insanlar gitmeyi seçer, bazıları ihanet etmeyi, bazıları ise susmayı.

Ve geride kalan insan bütün bunları kabullenmek zorunda kalır.

Sanjar’ın “Mahur”u bana göre tam olarak bir ayrılık şarkısı değil.

Bu, bir insanın kırıldıktan sonra kendisini toparlama şarkısı.

Bir zamanlar “biz” diye baktığı hayata yeniden “ben” diyebilmenin hikâyesi.

Birini çok sevmiş ama o sevgide kendini kaybetmiş birinin, sonunda kendi yolunu aramasının hikâyesi.

Belki de bazı insanlara hayatımız boyunca kızacağız. Bazı isimleri yıllar geçse de unutmayacağız. Bazı şarkılar onları hatırlatacak. Bir sokak, bir koku, bir tarih, bir cümle bile geçmişi geri getirecek.

Ama bir gün gelecek…

O insanı düşündüğümüzde eskisi kadar canımız yanmayacak.

İşte gerçek iyileşme o zaman başlayacak.

Çünkü unutmak zorunda değiliz.

Affetmek zorunda da değiliz.

Sadece artık o kişinin bize yaşattığı şeylerin hayatımızı yönetmesine izin vermememiz gerekiyor.

Sanjar – Mahur tam da bu yüzden insana dokunuyor. Çünkü herkesin hayatında bir “Mahur”u vardır. Belki adı farklıdır, belki hikâyesi farklıdır ama his aynıdır.

Bir zamanlar uğruna her şeyi göze aldığın biri vardır.

Sonra seni en çok o yaralar.

Ve bir gün dönüp baktığında şunu anlarsın:

“Ben aslında seni kaybettiğim gün değil, kendimi kaybettiğim gün yenilmişim.”

Ama hikâye orada bitmez.

Çünkü insan kendini yeniden bulabilir.

Uzaklara gider.

Yeni yollar yürür.

Yeni insanlar tanır.

Ve bir gün geçmişine dönüp baktığında, o büyük acının aslında seni bugün olduğun insana dönüştürdüğünü fark eder.

Belki de bazı vedalar hayatımızdaki en güzel başlangıçların habercisidir.

Ve belki Sanjar’ın Mahuru tam olarak bunu söylüyor:

Bazı insanlar kalbimizde yara olarak kalır ama hayatımızda artık yerleri kalmaz.

Şarkı bittiğinde geriye sadece müzik kalmıyor.

Bir hikâye kalıyor.

Bir ihanet kalıyor.

Bir yarım kalmışlık kalıyor.

Bir sürü söylenememiş söz kalıyor.

Ama en önemlisi…

Kendini yeniden bulmaya çalışan bir insan kalıyor.

Ve bazen insanın hayatındaki en büyük zafer, sevdiği kişiyi geri kazanmak değil;

kendini bir daha asla kaybetmemektir.